ch : [FIC] ROBOT HEART : 34
posted on 30 Sep 2011 00:36 by hawaii in Lfiction
Title: ROBOT HEART (diary by the robot)
Status: diary fiction : 34 - march 26
Author: hwahear
Pairing: Channuneo
Rating: PG17
Genre: YAOI AU, romantic drama
note : ไดอารี่ฟิคชั่น..โดยจะมีชานซองเป็นคนเล่าเรื่องทั้งหมดผ่านไดอารี่คะ
มันออกจะแปลกๆ อยู่บ้าง เพราะอยู่ๆ ก็เกิดอยากแต่งฟิคออกมาเป็นแนวนี้
ชอบไม่ชอบยังไงก็ติชมกันไว้่นะคะ ขอให้สนุกคะ :D
(ความสั้นยาวของแต่ละตอน ขึ้นอยู่กับชานซองล้วนๆเลย55)
34 : March 26
34
ฤดูใบไม้ผลิ เดือน มีนาคม วันที่ 26
34
ฤดูใบไม้ผลิ เดือน มีนาคม วันที่ 26
ผมมองดูรูปถ่ายเหล่านั้น
เขามองดูจดหมายที่ผมนำมา
จากนั้นเขาก็ตอบคำถามผมด้วยความเงียบ
ผมถามเขา เขาตอบแค่ว่า "จำไม่ได้"
ทั้งที่รูปถ่ายพวกนั้นกระจายอยู่บนพื้นห้อง
จดหมายก็อยู่ในมือเขา
เขาตัวสั่นทำไม
ผมไม่ได้ตั้งใจจะยิงคำถามใส่เขา
ผมมองหน้าเขา
แต่เขานิ่งเงียบ ต่างจากคนที่พยายาม โหยหา ผม
คำว่า จำไม่ได้ กับ ไม่รู้ ไม่ต่างอะไรจากคำโกหก
ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องโกหก
ผมเห็นเขากัดริมฝีปากของตัวเองจนแน่น กี่ครั้งไม่รู้ต่อกี่ครั้ง
จะอดกลั้นมันทำไม จะปิดบังผมทำไม จะโกหกผมทำไม
ทำไมเขาต้องห้ามไม่ให้ผมถาม
เขาร้องไห้ทำไม
ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เขาร้องไห้
เขาจูบผม และถามซ้ำๆ ว่า ผมรักเขาไหม
ผมตอบกลับไปอย่างไม่อิดออดและไม่หลอกลวงว่า รักเขา
เขายิ้มให้ผมทั้งน้ำตา และบอกรักผมกลับมา
เขาถามผมว่า ผมสามารถลืมสิ่งที่เห็นในตอนนี้ได้ไหม
เขาไม่รอคำตอบ และบอกให้ผมลืมเรื่องจดหมายและรูปถ่ายบนพื้นห้อง
เขาย้ำให้ผมจำแค่ความรู้สึกรักที่มีต่อเขา
เขาก็จะทำเช่นนั้นเหมือนกัน
แต่นั่นมันไม่ยุติธรรม
เขาไม่เข้าใจผม เขาไม่ได้เป็นอย่างผม
เขาไม่เคยลืมเรื่องราวในอดีต
เขาไม่เคยลืมตัวตน หรือแม้กระทั่งลืมคนที่เขารัก
แต่ผม เคย
ผมตวาดเขา
ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เราทะเลาะกัน
เพียงแต่เขาไม่เข้าใจ
ผมหอบหายใจเหนื่อย
เขายิ้มบาง ๆให้ผมพร้อมด้วยน้ำตา
ผมก็ร้องไห้แต่ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน
เขาใช้ริมฝีปากซับน้ำตาให้ผมอย่างที่ผมเคยทำกับเขา
ใช้นิ้วมือสัมผัสกับเส้นผมของผมอย่างอ่อนโยน
แล้วเขาก็บอกให้ผม เชื่อใจเขา
เขาบอกว่าเขา รักผมอย่างที่ผมเป็น ไม่เสียใจที่ผมเป็นแบบนี้ ไม่นึกน้อยใจที่ผมลืมเขา
เขาว่าทุกอย่างสร้างขึ้นใหม่ได้ เขาเชื่อในความผูกพันระหว่างเรา ขอแค่มีผมอยู่ข้าง ๆ เขาก็มีความสุข
เขาเข้าใจและพยายามหาทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับผม แค่มีผมก็อบอุ่นใจ ไม่ว่าผมจะเป็นอย่างไร
ไม่ว่าผมจะรักเขาได้เหมือนเดิมหรือไม่ เขาก็จะรักผมเสมอ เขาเข้มแข็งพอ...
แต่บนบ่าของผมเปียกชุ่ม
ก่อนนอนเขาบอกให้ผมยิ้ม
เขามองดูจดหมายที่ผมนำมา
จากนั้นเขาก็ตอบคำถามผมด้วยความเงียบ
ผมถามเขา เขาตอบแค่ว่า "จำไม่ได้"
ทั้งที่รูปถ่ายพวกนั้นกระจายอยู่บนพื้นห้อง
จดหมายก็อยู่ในมือเขา
เขาตัวสั่นทำไม
ผมไม่ได้ตั้งใจจะยิงคำถามใส่เขา
ผมมองหน้าเขา
แต่เขานิ่งเงียบ ต่างจากคนที่พยายาม โหยหา ผม
คำว่า จำไม่ได้ กับ ไม่รู้ ไม่ต่างอะไรจากคำโกหก
ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องโกหก
ผมเห็นเขากัดริมฝีปากของตัวเองจนแน่น กี่ครั้งไม่รู้ต่อกี่ครั้ง
จะอดกลั้นมันทำไม จะปิดบังผมทำไม จะโกหกผมทำไม
ทำไมเขาต้องห้ามไม่ให้ผมถาม
เขาร้องไห้ทำไม
ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เขาร้องไห้
เขาจูบผม และถามซ้ำๆ ว่า ผมรักเขาไหม
ผมตอบกลับไปอย่างไม่อิดออดและไม่หลอกลวงว่า รักเขา
เขายิ้มให้ผมทั้งน้ำตา และบอกรักผมกลับมา
เขาถามผมว่า ผมสามารถลืมสิ่งที่เห็นในตอนนี้ได้ไหม
เขาไม่รอคำตอบ และบอกให้ผมลืมเรื่องจดหมายและรูปถ่ายบนพื้นห้อง
เขาย้ำให้ผมจำแค่ความรู้สึกรักที่มีต่อเขา
เขาก็จะทำเช่นนั้นเหมือนกัน
แต่นั่นมันไม่ยุติธรรม
เขาไม่เข้าใจผม เขาไม่ได้เป็นอย่างผม
เขาไม่เคยลืมเรื่องราวในอดีต
เขาไม่เคยลืมตัวตน หรือแม้กระทั่งลืมคนที่เขารัก
แต่ผม เคย
ผมตวาดเขา
ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เราทะเลาะกัน
เพียงแต่เขาไม่เข้าใจ
ผมหอบหายใจเหนื่อย
เขายิ้มบาง ๆให้ผมพร้อมด้วยน้ำตา
ผมก็ร้องไห้แต่ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน
เขาใช้ริมฝีปากซับน้ำตาให้ผมอย่างที่ผมเคยทำกับเขา
ใช้นิ้วมือสัมผัสกับเส้นผมของผมอย่างอ่อนโยน
แล้วเขาก็บอกให้ผม เชื่อใจเขา
เขาบอกว่าเขา รักผมอย่างที่ผมเป็น ไม่เสียใจที่ผมเป็นแบบนี้ ไม่นึกน้อยใจที่ผมลืมเขา
เขาว่าทุกอย่างสร้างขึ้นใหม่ได้ เขาเชื่อในความผูกพันระหว่างเรา ขอแค่มีผมอยู่ข้าง ๆ เขาก็มีความสุข
เขาเข้าใจและพยายามหาทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับผม แค่มีผมก็อบอุ่นใจ ไม่ว่าผมจะเป็นอย่างไร
ไม่ว่าผมจะรักเขาได้เหมือนเดิมหรือไม่ เขาก็จะรักผมเสมอ เขาเข้มแข็งพอ...
แต่บนบ่าของผมเปียกชุ่ม
ก่อนนอนเขาบอกให้ผมยิ้ม
ผมก็ทำได้แค่ ยิ้มทั้งน้ำตา ให้แก่เขา
หมอนสีขาวใบหนึ่งชื้นน้ำตา ผมกลายเป็นเด็กเล็ก ๆ
เขากอดผม ปลอบประโลมให้ผมหายกลัว
ความกลัวที่ผมจะต้องผ่านพ้นมันไปด้วยตัวเอง
ฮวาง ชานซอง
t b c .
: มาอัพได้อย่างไรหว่า สอบยังไม่เสร็จเลย เหลืออีกวิชาเดียวกับรายงานชิ้นใหญ่ๆ แหละ
หลายคนคงสุขสันต์ปิดเทอมกันแล้ว..ฮืออ ไว้เจอกันใหม่นะจ้ะ :)))
ps. มันคือรายละเอียด ติดตามต่อไปนะคะ อย่าเพิ่งทิ้งกันเน้อ,,
to. popfic : เด็กแก้มอาจจะโผล่มาเร็วๆ นี้แหละ..ค่ะ?
PIM : มาอัพแล้วเน้อออ กลับมาแล้วเน้ออ
1174_YVES : ดีใจที่ชอบจ้ะ :D
junpack : ทำไมอะไรยังไง ขอให้ติดตามต่อไปนะคะ
YaTaRN : ตั้งใจสอบนะเธอ สอบเสร็จแล้วกลับมาหาเรานะเธอ 55555
Bnns : อวยพรให้หนูติดนะลูก คิคิ
Bnns : อวยพรให้หนูติดนะลูก คิคิ
Tags: chanho, channuneo, diaryfiction, ชานนูนอ, ชานโฮ, หุ่นยนต์6 Comments
